شیرازیی با گیوه نماز می گزارد ، دزدی در کمین بود می خواست گیوه ی او برباید. چون سلام داد ، گفت ای مرد با گیوه نماز گزاردن روا نیست ، اعاده کن که نمازی نداری. گفت اگر نماز ندارم گیوه دارم.

( فخرالدین علی صفی )